Heinrich Christoph Kolbe


Heinrich Christoph Kolbe (ur. 2 kwietnia 1771 w Düsseldorfie; zm. 16 stycznia 1836 tamże) – niemiecki malarz portrecista w okresie klasycyzmu i prekursor realizmu w sztuce düsseldorfskiej. (wyznanie luterańskie)

Heinrich Christoph Kolbe, by Peter Krafft
Heinrich Christoph Kolbe, portret wykonany przez Johanna Petera Kraffta.
Źródło: Wikimedia Commons


Genealogia

  • Ojciec: Johann Dietrich Kolbe (1712 lub 1713–1776);
  • Matka: Anna Gertruda z domu Weymar (1730–1804);
  • Żona: od 1806 Marie Therèse Françoise z domu Planchon (1785 lub 1786–1870);
  • Dzieci: syn Étienne Maria (1809–1834, malarz) i córka Christine Louise (1807–1855).

Życiorys i twórczość

Heinrich Christoph Kolbe urodził się 2 kwietnia 1771 w Düsseldorfie jako syn Johanna Dietricha Kolbe (1712 lub 1713–1776) i jego żony Anny Gertrudy z domu Weymar (1730–1804). Malarstwa uczył się w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie u Johanna Petera Langera. Jednocześnie pracował w fabryce tapet Langera. W 1801 roku udał się do Paryża, gdzie przeniesiono fabrykę. W stolicy Francji spędził dziesięć lat, gdzie swoje umiejętności malarskie doskonalił u François-André Vincenta w École des Beaux-Arts (od 1803 Académie des Beaux-Arts), a później w atelier François Gérarda. W 1806 roku ożenił się z Marie Therèse Françoise z domu Planchon (1785 lub 1786–1870). W Paryżu przebywał w kręgu Friedricha Schlegela i współpracował z jego czasopismem Europa.

W 1811 roku wrócił do Düsseldorfu. Razem z siostrą odziedziczył po matce dom w Karlstadt (dzielnica Düsseldorfu, od 2005 Carlstadt), w którym zamieszkał z rodziną. Zabiegał o powołanie do Akademii Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, co się jednak nie powiodło. Teraz Heinrich Christoph Kolbe został preferowanym, portrecistą w Nadrenii. W latach 1813–26 namalował około 60 portretów w miastach Elberfeld i Barmen należących obecnie do Wuppertalu, gdy zaczęła się tam industrializacja. Ta obfitość zamówień nie starczała jednak na godne utrzymanie rodziny i w latach 1818–20 szukał szczęścia w Paryżu. Tam wystawił jeden ze swoich obrazów w Salonie Paryskim i na wystawie sztuki w Lille, gdzie otrzymał srebrny medal. W 1822 roku Heinrich Christoph Kolbe przebywał w Weimarze, gdzie wykonał portret Goethego, księcia Carla Augusta i jego kochanki Caroline Jagemann. Dzięki pośrednictwu Goethego poznał profesora z Bonn Edouarda d’Altona, co zaowocowało kolejnymi portretami. Od 1822 roku Kolbe był też profesorem malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie. W 1829 roku odbył kolejną podróż malarską, która zaprowadziła go do Lipska, gdzie bez wątpienia malował, ale dotychczas nie odnaleziono lipskich dzieł. Po wielu długich sporach z nowym dyrektorem Akademii Friedrichem Wilhelmem von Schadowem został w 1832 roku urlopowany, początkowo tylko na dwa lata, później urlop był wciąż prolongowany.

Heinrich Christoph Kolbe zmarł 16 stycznia 1836 w Düsseldorfie.

Jego uczniami byli m.in. Andreas Achenbach, Carl Clasen, Lorenz Clasen, Theodor Franken, Christian Grabau, August Gustav Lasinsky, Johann Wilhelm Schirmer.


Obrazy (wybór)

Johann Gerhard Siebel (1784–1831), 1817

 

Gerhard Siebel (1817)

Etienne Maria (1810–1834) und Christine Louise Kolbe (1807–1855)

 

Étienne Maria i Christine Louise Kolbe, dzieci malarza (ok. 1820)

Gotheporträt H.C. Kolbe@Weimar Goethe Nationalmuseum 01

 

Johann Wolfgang von Goethe (1822)

Kolbe Uellenberg

 

Alwine i Robert Uellenberg (1825)

Goethe

 

Johann Wolfgang von Goethe (przed 1826)

Johann Caspar Engels

 

Johann Caspar Engels II.

Kolbe Portrait einer Dame

 

Portret pewnej damy

Bildnis einer jungen Dame

 

Portret młodej damy (1826)

Großherzog Carl August 1822

 

Wielki książę Karl August, 1822

Literatura

  • Kolbe, Heinrich Christoph w Friedrich von Boetticher: Malerwerke des neunzehnten Jahrhunderts. Beitrag zur Kunstgeschichte. Band I, Dresden 1895, s. 781 (Internet Archive), dostęp 24.04.2020.

Linki

  • Horst Heidermann: Wir haben die Bilder! Heinrich Christoph Kolbe in Wuppertal (PDF)
  • Horst Heidermann: Heinrich Christoph Kolbe und die Bildnismaler des Wuppertaler Bürgertums (PDF)