Johann Heinrich Michaelis

Johann Heinrich Michaelis ( ur. 26 lipca 1668 w Klettenbergu, zm. 10 marca 1738 w Halle (Saale)) – niemiecki teolog ewangelicki i orientalista, profesor języka greckiego na uniwersytecie w Halle. Jego główne dzieło to Biblia w języku hebrajskim Biblia Hebraica(Halle 1720).

Johann Heinrich Michaelis
Johann Heinrich Michaelis.
Źródło: Wikimedia Commons

Genealogia


  • Ojciec: Johann Valentin Michaelis (1633–1711), jako najemca administrował dobrami w byłej rezydencji hrabiego von Hohenstein;
  • Matka: Sophia z domu Schmidt (1634–1712);
  • Żona: 1) od 1706 Elenore (zm. 1711), wdowa po diakonie w Żarach Georgu Bose, córka pracownika sądowego w Żarach Severina Kupitza, 2) od 1715 Dorothea Rosine (1692–1736), córka prawnika w Dölkau M. Georga Henninga;
  • Dzieci: z 1) małżeństwa 2 (wcześnie zmarły), z 2) małżeństwa córka (zmarła w wieku trzech lat) i syn Konrad Michaelis (1716–1772), pruski radca dworu;
  • Wnuk: Wilhelm Michaelis (1742–1819), w 1787 nobilitowany na pruskiego szlachcica, a tym samym założycielem pomorskiego rodu szlacheckiego Michaelis, który władał Quatzow do 1945 roku;
  • Siostrzeniec: Christian Benedikt Michaelis (1680–1764), orientalista, wychowywany i nauczany przez Johanna Heinricha Michaelisa.

Biografia


Johann Heinrich Michaelis początkowo miał prywatnych nauczycieli, a po przeprowadzce rodziny do Ellrich uczęszczał od jedenastego roku życia do tamtejszej szkoły. W 1683 r. rozpoczął naukę kupiectwa w Brunszwiku, którą przerwał po kilku miesiącach. W Brunszwiku kontynuował naukę w szkole Martinschule, której rektor zlecił mu naukę kilkorga dzieci. Jednak choroba zmusiła Michaelisa do powrotu do domu rodzinnego. Po wyzdrowieniu kontynuował od 1685 do 1688 roku naukę w szkole w Nordhausen. W kwietniu 1688 rozpoczął studiowanie teologii, filozofii i języków orientalnych na uniwersytecie w Lipsku. Słuchał między innymi wykładów Gottloba Friedricha Seligmanna, Johanna Oleariusa (1639–1713), Johanna Benedicta Carpzova II., Tilemanna Andreasa Rivinusa (1654–1692), Thomasa Ittiga (1643–1710) i Adama Rechenberga (1642–1721). Aby sfinansować studia pracował jako prywatny nauczyciel i nadzorował wydanie Hebräisch-Chaldäischen Lexikon Heinricha Opitza. Po czterech latach spędzonych w Lipsku udał się do Halle, gdzie prowadził wykłady z języka hebrajskiego i studiował teologię. Jesienią 1693 przybył do domu rodzinnego, ale już w następnym roku wrócił z bratem na uniwersytet w Halle. Ponownie prowadził wykłady z języków orientalnych, czym zyskał wielkie uznanie.

Po obronie dysertacji pt. „Conamina brevioris manductionis ad doctrinam” uzyskał akademicki stopień magistra filozofii. Dzięki dysertacji „pro Loco Epicrisin Philologicam de Rev. Michaelis Beckii Ulmensis, Disquisitionibus Philologicis” uzyskał w 1696 prawo nauczania na wyższych uczelniach. Jednak pęd do wiedzy był nadal niezaspokojony, więc Johann Heinrich Michaelis słuchał wykładów z „polemiki” (wówczas dział teologii systematycznej) Johanna Wilhelma Baiera (1647–1695) i Paula Antona (1661–1730). W 1697 poznał podróżującego przez Halle orientalistę Hioba Ludolfa (1624–1704), za namową którego w kwietniu 1698 udał się na uniwersytet we Frankfurcie nad Menem, aby studiować język amharski.

Gdy August Hermann Francke (1663–1727) został profesorem teologii, zaproponowano Michaelisowi w 1699 jego wakat profesora języków orientalnych i greckiego na uniwersytecie w Halle. W 1707, po śmierci Christopha Cellariusa (1638–1707) objął nadzór nad biblioteką uniwersytecką. Po mianowaniu w 1709 Joachima Justusa Breithaupta (1658–1732) na przeora klasztoru St. Johannes der Täufer auf dem Berge koło Magdeburga, Johann Heinrich Michaelis został w Halle profesorem teologii. W 1713, z powodów zdrowotnych, zrezygnował z piastowanego stanowiska, aby leczyć się w sanatorium w Berlinie, gdzie znalazł przyjęcie u barona Karla Hildebranda von Canstein (1667–1719), po odzyskaniu sił wrócił do Halle.

27 października 1717 Johann Heinrich Michaelis został doktorem teologii. W 1732 awansował w hierarchii uniwersyteckiej na seniora Wydziału Teologicznego Uniwersytetu w Halle, dyrektora seminarium teologicznego i efora królewskiego stypendium zwanego Freitisch. W latach 1712, 1723 i 1733 był prorektorem uniwersytetu w Halle. Kierował Kolegium Teologicznym Języków Orientalnych (Collegium Orientale Theologicum), które powstało w 1702 zainspirowane przez Francke. Celem Kolegium było wydanie hebrajskiej Biblii. Wydana w 1720 „Biblia hebraica ex aliquot manuscriptis ” jest jego głównym dziełem, nad którym pracował dniem i nocą.

Johann Heinrich Michaelis został pochowany w Halle na cmentarzu Stadtgottesacker. Jego grób znajduje się w krypcie 92 (Gruftbogen 92).

Pisma


  • Erleichterte Hebräische Grammatica Oder Richtige Anführung zur Hebräischen Sprache, Worinnen sowol die allgemeine Grund-Regeln, Paradigmata und Syntaxis, als auch viel besondere Anmerckungen; Imgleichen die IV. ersten Capitel des I. B. Mosis. Zeitler, Halle 1702.
  • Erleichterte chaldäische Grammatica, oder richtige Anführung zur chaldäischen Sprache: Auf Begehren für die Anfänger Teutsch herausgegeben. Fritsch, Halle 1738.
  • Diss. de Accentibus seu interstinctionibus Hebraeorum metricis. 1696.
  • Diss. De Angelo Deo. 1701.
  • Nova Versio Latina Psalterii Aethiopici cum notis Philologicis. 1701.
  • Plaudii Confessi fidei Joby Ludolfi Versione Latina, notis & praefatione. Halle 1702.
  • Dissertationem Philologicam De Historia Lingvae Arabicae. Henckel, Halle 1706.
  • Diss. De Textu N.T. Greco. Halle 1706.
  • Diss. De Rege Ezechia, Ecclesiae Israeliticae, sive Judaice, Reformatore. 1717.
  • Biblia Hebraica. Halle 1720.
  • Uberiorum Annotationum in Hagiographos Volumina tria. Halle 1720.
  • Diss. de Christo, Petra ac fundamento ecclesiae, ex Math. XVI. 18. 1726.
  • Diss. de Nexu officorum hominis Cristiani in vero Dei culto. 1728.
  • Diss. De cognostendi Theologiae revelatae principioDissertatio theologica de cognoscendi theologiae revelatae principio. Henckel, Halle 1732.
  • Disserttio de Targumim, seu versionum ac paraphrasium V.T. Chaldaicarum usu insigni antijudaico in doctrina de persona Christi. Halle 1735.

Literatura