Ludwig Curtius

Ludwig Michael Curtius (ur. 13 grudnia 1874 Augsburgu; zm. 10 kwietnia 1954 w Rzymie) – niemiecki archeolog (wyznanie katolickie).

Ludwig Curtius
Ludwig Curtius.
Źródło:Stadtlexikon Augsburg

Genealogia


  • Ojciec: Ferdinand (1844–1919), radca dworu, lekarz w Augsburgu, syn Ludwika, lekarza sztabowego w Monachium i Therese Habenschaden;
  • Matka: Therese, córka Michaela Göhla, właściciela browaru w Hindelang, pochodzącego z rodziny chłopskiej; ciotka ze strony ojcowskiej Josephine (żona Johanna Huber [1830–1879], profesor filozofii w Monachium, razem z Ignazem von Döllingerem przeciwnik papiestwa);
  • Żona: od 11 czerwca 1921 r. Edith z domu Wyneken (1885–1932), rozwiedziona von Fransecky, córka pruskiego generała-porucznika Ottona Wynekena i Fridy Liebert;
  • Dzieci: 2 córki żony z pierwszego jej małżeństwa.

Biografia


Młodość i okres szkolny Ludwig Curtius opisał w autobiografii „Deutsche und Antike Welt, Lebenserinnerungen“ (1950). Po zdanej maturze w Gymnasium bei Sankt Stephan w Augsburgu Curtius studiował początkowo w Monachium i Berlinie filozofię, nauki prawnicze i ekonomię, zanim dzięki wykładom Adolfa Furtwänglera odkrył dla siebie archeologię i od 1896 r. rozpoczął w Monachium u Furtwänglera studia w tym kierunku. W 1899 r. został prywatnym nauczycielem jego syna, późniejszego dyrygenta Wilhelma Furtwänglera. W 1903 r. doktoryzował się pracą na temat greckiej hermy („Die antike Herme: eine mythologisch-kunstgeschichtliche Studie”, Lipsk 1903).

Po wykopaliskach na greckiej wyspie Egina brał udział w pracach na stanowisku archeologicznym położonym w pobliżu miasta Boğazkale w Anatolii, byłej stolicy imperium hetyckiego Hattusa. Ten pobyt na Wschodzie zrodził, jak sam później twierdził, miłość do Bliskiego Wschodu. W 1907 r. habilitował się w Monachium, w następnym roku powołano go do Erlangen, gdzie w 1912 r. został profesorem zwyczajnym. Wydany w 1913 r. pierwszy tom o sztuce antycznej „Die antike Kunst: Ägypten und Vorderasien”, który obecnie ze względu na nowe znaleziska jest przestarzały, wówczas miał duże znaczenie w badaniu sztuki.

Po pierwszej wojnie światowej, w której brał udział jako żołnierz na froncie zachodnim i Bałkanach, został 1 sierpnia 1918 r. profesorem i dyrektorem Instytutu Archeologicznego we Fryburgu Bryzgowijskim. W 1920 r. powołano go do Heidelbergu jako następcę Friedricha von Duhna. W Heidelbergu Ludwig Curtius zgromadził wokół siebie rzeszę studentów, których był nie tylko nauczycielem, lecz także przyjacielem i wychowawcą. Rozszerzył tam kolekcję odlewów gipsowych o liczne, czasem bardzo kosztowne eksponaty, ale skupił się także w szczególności na rozbudowie biblioteki instytutu oraz kolekcji fotografii i slajdów. W tym czasie powstały liczne jego prace, które zajmują się wyjaśnieniem sztuki antycznej.

W 1928 r. został dyrektorem Niemieckiego Instytutu Archeologicznego (niem. Deutsches Archäologisches Institut Rom, DAI) w Rzymie. Po przejęciu władzy przez narodowych socjalistów musiał przymusowo przejść w stan spoczynku w 1938 roku z powodu antynazistowskich wypowiedzi i biseksualizmu. Jego następcą został Armin von Gerkan (1884–1969). W Rzymie pierwszym owocem jego pracy była książka „Wandmalerei Pompejis“ (1929, Pompejańskie malarstwo ścienne). Później w licznych pismach na temat rzymskiej ikonografii pisał o strukturze portretu we wczesnym okresie cesarskim. Ogromna wiedza o zabytkach, poparta zdumiewającą pamięcią do form, łącząca wyobraźnię i zdolność błyskotliwego przedstawiania charakteryzują każde z jego pism, za którymi zawsze kryje się idea zamkniętej jedności sztuki starożytnej. Niektóre z jego esejów były również poświęcone sztuce nowoczesnej i bohaterom jego nauki, Winckelmannowi i Goethemu. Rzym pozostał do śmierci jego drugą ojczyzną.

W 1952 r. został członkiem Orderu Pour le Mérite i otrzymał Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Republiki Federalnej Niemiec. Był członkiem Niemieckiego Instytutu Archeologicznego, Austriackiego Instytutu Archeologicznego, Bawarskiej Akademii Nauk (od 1935), Heidelberskiej Akademii Nauk (od 1921), Akademii Nauk w Getyndze, jak również Accademia Nazionale dei Lincei. Jego uczniami byli między innymi Otto Johannes Brendel (1901–1973), Karl Schefold (1905–1999) i Hermine Speier (1898–1989), którą w 1928 r. zabrał z sobą do DAI w Rzymie.

Ludwig Curtius zmarł w Rzymie, a jego grób znajduje się na cmentarzu Campo Santo dei Teutonici e dei Fiamminghi.

Pisma


  • Die antike Herme: eine kunstgeschichtliche Studie, 1903 [praca doktorska];
  • Über einen weiblichen Kopf in Rom, 1904;
  • Über einen Apollokopf in Florenz, 1908;
  • Die Antike und wir, 1912;
  • Die antike Kunst, 2 tomy, 1913 [Ludwig Curtius i Willy Zschietzschmann];
  • Geschichtliche Beziehungen zwischen Geistes- und Körperkultur, 1913;
  • Das griechische Grabrelief, 1920;
  • Morphologie der antiken Kunst, 1920;
  • Die Wandmalerei Pompejis,;1929;
  • Winckelmann und unser Jahrhundert,1929 [Ludwig Curtius, Horst Rüdiger i Richard Biedrzynski];
  • Bronzen aus der Sammlung Goethes, 1930;
  • Zum Antikenstudium Tizians, 1938;
  • Interpretacja von sechs griechischen Bildwerken . Berno: A. Francke, 1947; 
  • Deutsche und antike Welt: Lebenserinnerungen . Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 1950 [autobiografia];
  • i Rüdiger, Horst. Johann Joachim Winckelmann: 1768-1968 . Bad Godesberg: Inter Nations, 1968. 

Literatura


Linki


  • Ludwig Curtius w: Dictionary of art historians (online).