Jean-Paul Belmondo

Jean-Paul Charles Belmondo (ur. 9 kwietnia 1933 w Neuilly-sur-Seine; zm. 6 września 2021 w Paryżu) – francuski aktor, producent filmowy i dyrektor teatru. Jego akrobacje kaskaderskie szybko uczyniły z niego jedną z największych gwiazd francuskiego kina. Stawiany jest na równi z Louisem de Funèsem i Alainem Delonem, a jego filmy obejrzało w ciągu pięćdziesięcioletniej kariery aktora blisko 160 milionów widzów. Współpracował z takimi reżyserami jak Alain Resnais, Louis Malle, Philippe de Broca, Henri Verneuil, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol, François Truffaut, Claude Sautet, Jean-Pierre Melville, Claude Lelouch, Jean-Paul Rappeneau, Georges Lautner, Gérard Oury, Alexandre Arcady, Vittorio De Sica, Mauro Bolognini czy Peter Brook.

Od połowy lat 80-tych jego filmy przyciągały coraz mniej widzów, a krytyka nie oszczędzała go. W 1991 roku kupił Théâtre des Variétés, który sprzedał w 2004 roku. Za całokształt swojej kariery otrzymał Honorową Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2011 roku.

Jean-Paul Belmondo 1960
Jean-Paul Belmondo, 1960.
Źródło: Wikimedia Commons

Genealogia

  • Ojciec : Paul Belmondo (1898–1982), rzeźbiarz;
  • Matka : Sarah Rainaud-Richard (1901–1997), malarka;
  • Rodzeństwo : brat Alain-Paul (ur. 1931), producent filmowy i menadżer Jean-Paula Belmondo i siostra Muriel (ur. 1945);
  • Żona : 1) od 17 stycznia 1959 (separacja od 1965, rozwód 1968) Renée „Elodie“ Constant, 2) od 29 grudnia 2002 (rozwód 2008) tancerka i aktorka Natty Tardivel (ur. 1965);
  • Dzieci : 2 córki Patricia, (1953–1993, zginęła w pożarze własnego mieszkania) i Florence (ur. 1960) oraz syn Paul (ur. 1963) z Renée „Elodie“ Constant; córka Stella z Natty Tardivel.

Biografia

Okres nauki

Jean-Paul Belmondo był synem rzeźbiarza Paula Belmondo i malarki Sarah Rainaud-Richard (1901–1997). Przodkowie ojca mieszkali w Algierii dokąd przybyli z Piemontu i Sycylii. Do Paryża ojciec przybył po I wojnie światowej, gdzie zaliczał się do znanych artystów. Do grona jego przyjaciół należał Albert Camus. Jean-Paul miał bardzo dobre relacje z ojcem, który zainteresował go sztuką i kulturą. Uważany był za trudnego i niezdyscyplinowanego ucznia, co spowodowało, że kilka razy musiał zmieniać szkołę. Interesował się kolarstwem, piłką nożną, a po wysłuchaniu relacji radiowej z wygranej walki Marcela Cerdana nad Tony Zale zapragnął zostać bokserem[1]. Mając szesnaście lat zachorował na gruźlicę i na leczenie wyjechał do Owernii. Tam zastanawiał się nad swoją przyszłością i postanowił zostać aktorem.

Od początku lat 50-tych Belmondo występował jako aktor amator m.in. w paryskich szpitalach. Ojciec skontaktował go z André Brunot'em, członkiem Comédie-Française. Jednak doświadczony aktor po przesłuchaniu go dał mu przyjacielską radę, by w żadnym wypadku nie robił kariery aktorskiej, gdyż najwyraźniej brak mu talentu. Belmondo nie zrezygnował i pod okiem aktora Raymonda Girarda przygotowywał się do egzaminu wstępnego do Narodowego Wyższego Konserwatorium Sztuk Dramatycznych (fr. Conservatoire national supérieur d'art dramatique) w Paryżu. Wprawdzie w 1951 roku nie przeszedł pomyślnie egzaminu, ale został przyjęty jako audytor. W styczniu 1952 roku ponownie przystąpił do egzaminu wstępnego, ale ponownie nie zdał. Dopiero w październiku 1952 roku pomyślnie przeszedł egzamin i został przyjęty. Na uczelni pozostał cztery lata, poznał tam Jeana Rochefort'a, Bruno Cremera, Annie Girardot, Jean-Claude'a Brialy'ego, Pierre'a Verniera, Michela Beaune'a i Jean-Pierre'a Marielle'a, którzy zostali jego przyjaciółmi i występowali później w jego filmach. W 1956 roku, podczas konkursu dyplomowego w Konserwatorium, publiczność nagrodziła go brawami, ale jury pod przewodnictwem Marcela Acharda przyznało mu zwykłe wyróżnienie, uniemożliwiając tym samym dostanie się do Comédie-Française. Aktor i nauczyciel w Konserwatorium Henri Rollan powiedział mu: „Nauczyciel nie pochwala cię, ale człowiek mówi brawo”.

Początek kariery

W 1953 roku Jean-Paul Belmondo zadebiutował w dwóch sztukach na scenie Théâtre de l'Atelier. W 1956 roku zagrał w filmie Les Copains du dimanche, w którym wystąpiło kilkoro wschodzących gwiazd filmowych, w tym Michel Piccoli. Film nie został jednak upubliczniony ze względu na naciski związku producentów i był pokazywany poufnie jedynie wiosną 1957 roku w Paryżu, a w następnych latach za darmo w różnych radach zakładowych. Wprawdzie Belmondo uchodził za utalentowanego, jednak z powodu wyglądu jego kariera filmowa wydawała się mało prawdopodobna. Później o tym powiedział : „Nigdy nie myślałem, że stanę się sławny. Z moją twarzą nie miałem nic z uwodziciela i w tym czasie nie grałem jeszcze ważnych ról.” Uczestniczył w kilku kastingach, np. do filmu Windą na szafot (1958), ale nie otrzymał angażu. Prawdziwa kariera aktora rozpoczęła się dopiero wraz z małą rolą w filmie Bądź piękna i milcz, wyreżyserowanym w 1958 roku przez Marca Allégret'a. Na planie filmowym spotkał, również debiutującego, Alaina Delona. Tego samego roku Marcel Carné zaangażował go do filmu Oszuści. Razem z Bourvilem i Danielle Darrieux wystąpił w 1958 roku w Un drôle de dimanche. Jean-Luc Godard zatrudnił go w tym samym roku do filmu krótkometrażowego Charlotte et son jules, w którym zaczął współpracę z ruchem Nowej Fali w kinematografii francuskiej.

Wojna algierska przerwała karierę aktorską Belmonda, gdyż w 1958 roku powołano go do służby wojskowej. Po powrocie do Francji ożenił się 17 stycznia 1959 roku z tancerką Renée „Elodie“ Constant, którą poznał w 1953 roku, i z którą miał dwie córki i syna. Pierwszą ważną rolę otrzymał od Claude'a Chabrola w dramacie filmowym Na dwa spusty. Belmondo wystąpił następnie w kolejnym filmie Nowej Fali, Do utraty tchu Jean-Luci Godarda, który powstał między 17 sierpnia a 15 września 1959 roku. Aktor uznał ten film za mniej ważny od filmu Chabrola. Warunki pracy z Godardem, często improwizowane dialogi skłoniły aktora do udziału w filmie kryminalnym Claude'a Sautet'a Classe tous risques, który na ekrany wszedł w 1960 roku. W międzyczasie zagrał w pierwszym filmie telewizyjnym Les Trois mousquetaires.

Początek sławy

Ukazanie się w marcu 1960 roku filmu Do utraty tchu okazało się wielkim sukcesem, a Jean-Paul Belmondo stał się znany. W latach 60-tych Belmondo nakręcił 34 filmy i stał się pierwszoplanową postacią kina francuskiego. Występował w filmach włoskich jak La Viaccia (reżyseria Mauro Bolognini) z Claudią Cardinale, La ciociara (reżyseria Vittorio De Sica) z Sophią Loren. Po drugim filmie z reżyserem Jean-Pierre'em Melville'em Le Doulos, Jean-Paul Belmondo zagrał w filmie Philippe'a de Broca Cartouche-zbójca, który odniósł wielki sukces. Następnie w ekranizacji powieści Antoine'a Blondin'a spotkał na planie filmowym Małpa w zimie Jeana Gabina. W tej ekranizacji Belmondo okazał się godnym następcą komików poprzedniej generacji. Po kilku kolejnych filmach zagrał z Françoise Dorléac (siostrą Catherine Deneuve) w Człowiek z Rio, który okazał się kolejnym sukcesem komercyjnym. Od 5 listopada 1963 do 1966 roku był prezydentem Syndicat français des artistes-interprètes.

Kolejne sukcesy aktora łączyły się z filmem przygodowym 100 tysięcy dolarów w słońcu i dramatycznym Weekend w Zuydcoote. Podczas kręcenia filmu Człowiek z Hongkongu zakochał się w partnerce filmowej Ursuli Andress. Żona Belmonda wystąpiła o rozwód, który nastąpił w 1965 roku. Apogeum współpracy Belmonda z reżyserem Jean-Luciem Godardem stanowił Szalony Piotruś, dobrze przyjęty przez krytyków i publiczność, w którym wystąpiła Anna Karina. Jean-Paul Belmondo, zachęcony przez Ursulę Andress, próbował przygody z amerykańskim kinem, mieszkali tam przez pół roku, ale w końcu zrezygnowali, nie czując się dobrze w Hollywood.

Szczyt kariery (1970–1985)

Lata siedemdziesiąte Jean-Paul Belmondo rozpoczął współpracą z reżyserem Jacques'em Derayem w filmie kryminalnym Borsalino, w którym wystąpił także Alain Delon. Film okazał się sukcesem komercyjnym, z frekwencją prawie 5 milionów widzów. Współpraca Delona z Belmondo została jednak nadszarpnięta przez proces sądowy pomiędzy dwoma aktorami w momencie premiery filmu, ponieważ Delon, producent filmu, naruszył warunki kontraktu, umieszczając swoje nazwisko dwukrotnie na plakacie (jako producent i jako aktor). Belmondo w końcu wygrał sprawę sądową.

W 1971 roku Belmondo założył wytwórnię filmową Cerito Films. W latach 70-tych Jean-Paul Belmondo odnosił kolejne sukcesy współpracując z takimi reżyserami jak Philippe de Broca, Henri Verneuil, Claude Chabrol i José Giovanni. W 1972 roku rozpoczął romans z włoską aktorką Laurą Antonelli.

Uważa się, że film zrealizowany przez Alaina Resnais'a Stavisky, który nie odniósł sukcesu, znacząco wpłynął na karierę Jean-Paula Belmondo, który odtąd koncentrował się niemal wyłącznie na filmach rozrywkowych i komercyjnych. Komercyjny zwrot aktora symbolizują plakaty, na których od Strach nad miastem (1975) na górze pojawiało się tylko jego nazwisko, pisane dużymi literami, zawsze tymi samymi znakami, jak marka. W filmie Henri Verneuil'a Strach nad miastem, w którym wykonywał niebezpieczne i ryzykowne akrobacje, w tym scenę, w której wydawał się być zawieszony na helikopterze, Belmondo doznał kilku kontuzji, co przyczyniło się do wzrostu jego reputacji. Choć odnosił większe sukcesy niż kiedykolwiek, jego powodzenie u krytyków zaczęło słabnąć. Kariera Belmondo obejmowała szereg thrillerów, filmów przygodowych i komedii (Niepoprawny, L'Alpagueur, Ciało mojego wroga, Dubler, w którym gra podwójną rolę).

W 1980 roku poznał dwudziestoletnią brazylijską emigrantkę, Carlos Sotto Mayor, córkę bankiera. Burzliwy związek z tą aktorką i piosenkarką trwał sześć lat.

Między 1978 a 1983 rokiem kariera Jean-Paul'a Belmondo osiągnęła apogeum komercyjne, każdy film aktora okazał się sukcesem publicznym, widzowie podziwiali go za jego gibkość i pracę bez dublerów w scenach akrobatycznych. Nakręcił trzy filmy w reżyserii Georges'a Lautnera: Glina czy łajdak, który po raz pierwszy w karierze Belmondo przekroczył milion sprzedanych biletów w Paryżu, Błazen, w którym powtórzył swój wyczyn z helikopterem, oraz Zawodowiec, ten ostatni film przekroczył pięć milionów sprzedanych biletów we Francji. Komercyjnymi triumfami Belmondo okazały się kolejne obrazy: As nad asy (1982, reżyseria Gérard Oury), Raptus (1983, reżyseria Jacques Deray). Od ukazania się w 1984 roku filmu Złoto dla pazernych, w reżyserii Henriego Verneuila, krytykowano aktora za powtarzalny charakter jego prac. Cecha ta była szczególnie widoczna w reklamie jego filmów kryminalnych, która coraz bardziej koncentrowała się na Belmondo, który jako jedyny obiekt zainteresowania na wielu plakatach przybierał niezmienną pozę mściciela lub supergliny. Jean-Paul Belmondo postanowił zmienić swój wizerunek, powracając do czystej komedii w filmie Wesołych Świąt (1984), wyreżyserowanym przez Georges'a Lautnera na podstawie sztuki Jeana Poireta. Podczas kręcenia w 1985 roku komedii kryminalnej Skok, zrezygnował z usług kaskadera i uległ poważnemu wypadkowi. W wieku pięćdziesięciu dwóch lat skończył się dla aktora czas filmów akcji.

Powrót do teatru (1985–2001)

Po niepowodzeniu w 1987 roku, reżyserowanego przez Jacques'a Deraya filmu kryminalnego W imię przyjaźni, wrócił na scenę teatralną i wystąpił w sztuce Kean Jean-Paula Sartre'a.

W 1988 roku Claude Lelouch zaproponował aktorowi główną rolę w filmie Podróż rozpieszczonego dziecka, co pozwoliło mu zmienić dotychczasowy wizerunek filmowy. Za swoją kreację otrzymał w 1989 roku Cezara dla najlepszego aktora. Belmondo nie wziął udziału w ceremonii wręczenia nagród i nie odebrał swojej nagrody, w ten sposób przypominając, że tak jak na początku jego kariery, kiedy nie dostał się do Comédie Française, publiczność jest jedynym jury, które może przyznać mu wyróżnienia.

Na kilka lat Jean-Paul Belmondo oddalił się od kina. W 1989 roku wystąpił w sztuce Cyrano de Bergerac, która odniosła wielki sukces. Razem z grupą teatralną odbył tournée, docierając nawet do Japonii. Po powrocie Belmondo sprzedał wytwórnię filmową Cerito Films stacji Canal+ i nabył Théâtre des Variétés, którym zarządzał.

Na ekran wrócił dopiero w 1992 roku w kryminale Obrońca w reżyserii Georges'a Lautnera, a po trzech latach kręcił Nędzników w reżyserii Claude'a Leloucha, swobodną adaptację powieści Victora Hugo z częścią akcji przeniesioną do XX wieku. Żaden z tych filmów nie odniósł sukcesu. Odtąd aktor występował przeważnie na scenie teatralnej.

W 1998 roku wystąpił razem z Alainem Delonem w reżyserowanej przez Patrice'a Leconte'a komedii kryminalnej Dziewczyna dla dwóch, nawiązującej do filmu Borsalino (Belmondo ponownie, w wieku 65 lat, wykonał kaskaderską sztuczkę zwisając z helikoptera). Ten film, w którym u boku obu weteranów wystąpiła Vanessa Paradis, osiągnął gorsze wyniki niż oczekiwano, ledwie przekraczając milion sprzedanych biletów. Zagrał także jedną z głównych ról w filmie science-fiction Być może Cédrica Klapischa.

Końcem listopada 1999 roku Jean-Paul Belmondo przebywał w szpitalu w miejscowości Brest, po tym jak źle się poczuł podczas tournée ze sztuką Frederick ou le Boulevard du Crime. Od 2000 roku Jean-Paul Belmondo nie występował już na scenie.

Koniec kariery i życia (2001-2021)

8 sierpnia 2001 roku, miesiąc przed transmisją filmu telewizyjnego Moja krew, w którym zagrał główną rolę, przebywając na wakacjach na Korsyce u przyjaciela Guya Bedos'a, Jean-Paul Belmondo doznał udaru mózgu. Chociaż jego stan uważano za poważny (zakrzep krwi spowodował paraliż twarzy po prawej stronie), wieczorem został przewieziony do szpitala Saint-Joseph w Paryżu. Po tym wypadku nie mógł występować. W telewizyjnej adaptacji powieści Josepha Kessela Lew, w której planował zagrać, wystąpił ostatecznie Alain Delon.

Jean-Paul Belmondo 2013
Jean-Paul Belmondo, 2013.
Źródło: Wikimedia Commons

W kwietniu 2007 roku uhonorowano artystę odznaczeniem Komandora Legii Honorowej. Rok później powrócił na plan filmowy, by pod kierunkiem Francisa Hustera nakręcić film Un homme et son chien. Remake filmu Umberto D. (reżyser Vittorio De Sica) to dramat, w którym zagrał mężczyznę, który z dnia na dzień staje się bezdomny.

Podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes otrzymał w 2011 roku Honorową Złotą Palmę za całokształt kariery. 19 czerwca 2012 roku w Brukseli został odznaczony za całokształt twórczości medalem Kawalera Orderu Leopolda wraz z Coq de Cristal.

9 lutego 2015 roku Jean-Paul Belmondo ogłosił na antenie RTL swoje definitywne odejście na emeryturę z kina i teatru. Na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2016 roku został nagrodzony Złotym Lwem za całokształt kariery przez aktorkę Sophie Marceau. Wprawdzie pojawiały się różne projekty filmowe z udziałem Belmondo, ale żaden nie został zrealizowany.

14 lipca 2019 roku Belmondo otrzymał order Wielkiego Oficera Legii Honorowej.

Jean-Paul Belmondo zmarł 6 września 2021 roku w Paryżu w wieku 88 lat. W uroczystości pogrzebowej, która miała miejsce 9 września na dziedzińcu Les Invalides, uczestniczyły osobistości świata polityki i rozrywki, tysiące anonimowych osób oraz prezydent Francji Emmanuel Macron, który wygłosił mowę pogrzebową. Tego samego wieczoru jego trumna została wystawiona w Les Invalides, aby publiczność mogła przyjść i złożyć wyrazy szacunku. Następnego dnia odbył się jego pogrzeb w kościele Saint-Germain-des-Prés w obecności krewnych i rodziny. Po wielu hołdach i ceremonii religijnej, trumna Jean-Paula Belmondo została skremowana na Cmentarzu Père-Lachaise, a jego prochy zostały pochowane w grobie ojca, rzeźbiarza Paula Belmondo, na Cmentarzu Montparnasse[2].

Życie prywatne

Jean-Paul Belmondo ożenił się 17 stycznia 1959 roku z Renée „Elodie“ Constant, z którą żył już od kilku lat. Z tego związku przyszło na świat troje dzieci: Patricia, (1953-1993), Florence (1960) i Paul (1963). Para rozstała się w 1965 roku, a rozwiodła w 1968. Powodem tego był romans Belmondo z partnerką filmową Ursulą Andress, z którą żył od 1965 do 1972 roku. Następne osiem lat spędził z włoską aktorką Laurą Antonelli. W latach 1980–86 związał się z brazylijską aktorką Carlos Sotto Mayor.

29 grudnia 2002 roku Jean-Paul Belmondo poślubił w Paryżu Natty Tardivel, którą poznał w 1989 roku. Gdy miał 70 lat został ojcem czwartego dziecka, córki Stelli, która urodziła się 13 sierpnia 2003 roku. W 2008 roku para się rozwiodła. Następnie Belmondo żył z Barbarą Gandolfi, belgijską bizneswoman i byłą modelką. Życie prywatne aktora i działania jego nowej dziewczyny przyciągnęły uwagę mediów i spowodowały napięcia w jego rodzinie. Pod koniec czerwca 2010 roku prasa oskarżyła Barbarę Gandolfi o wykorzystywanie słabości aktora. 1 października 2012 roku Belmondo ogłosił rozstanie z Barbarę Gandolfi.

W 2020 roku magazyn Gala ujawnił, że od ponad roku aktor jest w związku z byłą partnerką Carlos Sotto Mayor. Kiedy Carlos Sotto Mayor opublikowała we wrześniu książkę Jean-Paul - Mon homme de Rio o jej relacjach z gwiazdorem, rodzina Belmondo i ich adwokat oskarżyli ją o to, że nagle wróciła do jego życia dopiero wiosną 2020 roku, wykorzystując go do medialnego powrotu, znikając równie nagle, nie dając żadnych wiadomości wiosną 2021 roku.

Filmografia (wybór)

  • 1958 : Les Copains du dimanche (Niedzielni kumple) jako Trebois
  • 1958 : Oszuści (Les Tricheurs) jako Lou
  • 1958 : Un drôle de dimanche (Zabawna niedziela) jako Patrick
  • 1958 : Charlotte et son jules (Charlotte i jej facet) jako Jean
  • 1958 : Bądź piękna i milcz (Sois belle et tais-toi) jako Pierrot
  • 1959 : Na dwa spusty (À double tour) jako Laszlo Kovacs
  • 1959 : Les Trois mousquetaires (Trzej muszkieterowie) jako D'Artagnan
  • 1960 : Do utraty tchu (À bout de souffle) jako Michel Poiccard alias Laszlo Kovacs
  • 1960 : La Française et l'amour jako Gilles
  • 1960 : Les Distractions jako Paul
  • 1960 : Charlotte et son jules jako Jean
  • 1960 : Ryzykanci (Classe tous risques) jako Eric Stark
  • 1960 : List nowicjuszki (Lettere di una novizia) jako Giuliano Verdi
  • 1960 : Matka i córka (La ciociara) jako Michele
  • 1961 : Un nommé La Rocca jako Roberto La Rocca
  • 1961 : Ksiądz Leon Morin (Léon Morin, prêtre) jako Leon Morin
  • 1961 : Kobieta jest kobietą (Une Femme est une femme) jako Alfred Lubitsch
  • 1961 : Syn marnotrawny (La Viaccia) jako Amerigo
  • 1961 : Sławne miłości (Amours célèbres) jako Lauzun
  • 1962 : Małpa w zimie (Un singe en hiver) jako Gabriel Fouquet
  • 1962 : Cartouche-zbójca (Cartouche) jako Louis-Dominique Bourguignon alias Cartouche
  • 1963 : Młodszy Ferchau (L'Aîné des Ferchaux) jako Michel Maudet
  • 1963 : Wzburzone morze (Mare matto) jako Il Livornese
  • 1964 : 100 tysięcy dolarów w słońcu (Cent mille dollars au soleil) jako Rocco
  • 1964 : Weekend w Zuydcoote (Week-end a Zuydcoote) jako Julien Maillat
  • 1964 : Człowiek z Rio (L'Homme de Rio) jako Adrien Dufourquet
  • 1964 : Polowanie na mężczyznę (La Chasse à l'homme) jako Fernand
  • 1965 : Człowiek z Hongkongu (Les Tribulations d'un chinois en Chine) jako Arthur Lempereur
  • 1965 : Szalony Piotruś (Pierrot le fou) jako Ferdinand Griffon zwany Piotrusiem
  • 1966 : Kochany łobuz (Tendre voyou) jako Tony Marechal
  • 1966 : Czy Paryż płonie? (Paris brûle-t-il?) jako Pierreflot/Y. Morandat
  • 1967 : Casino Royale jako francuski legionista
  • 1967 : Życie złodzieja (Le Voleur) jako Georges Randal
  • 1968 : Człowiek w pięknym krawacie (Ho!) jako François Holin (Ho)
  • 1969 : Mężczyzna, który mi się podoba (Un homme qui me plaît) jako Henri
  • 1969 : Syrena z Missisipi (La Sirène du Mississippi) jako Louis Mahé
  • 1969 : Mózg (Le Cerveau) jako Arthur Lespinasse
  • 1970 : Borsalino jako Francois Capella
  • 1971 : Cenny łup (Le Casse) jako Azad
  • 1971 : Małżonkowie roku drugiego (Les Mariés de l'an II) jako Nicolas Philibert
  • 1972 : Doktor Popaul (Docteur Popaul) jako Dr. Paul Simay
  • 1973 : L'Héritier jako Barthelemy Cordell
  • 1973 : Wspaniały (Le Magnifique) jako Bob Saint-Clair/François Merlin
  • 1974 : Stavisky... jako Serge Alexandre Stavisky
  • 1975 : Niepoprawny (L'Incorrigible) jako Victor Vauthier
  • 1975 : Strach nad miastem (Peur sur la ville) jako Komisarz Jean Letellier
  • 1976 : Ciało mojego wroga (Le Corps de mon ennemi) jako François Leclercq
  • 1977 : Dubler (L'Animal) jako Mike Gaucher i Bruno Ferrari
  • 1979 : Glina czy łajdak (Flic ou voyou) jako Antonio Cerutti/Stanislas Borovitz
  • 1979 : Błazen (Le Guignolo) jako Alexandre Dupré
  • 1981 : Zawodowiec (Le Professionnel) jako Josselin Beaumont (Joss)
  • 1982 : As nad asy (L'As des as) jako Jo Cavalier
  • 1983 : Raptus (Le Marginal) jako komisarz Phil Jordan
  • 1984 : Złoto dla pazernych (Les Morfalous) jako Pierre Augagneur
  • 1984 : Wesołych Świąt (Joyeuses Pâques) jako Stephane Margelle
  • 1985 : Skok (Hold-Up) jako Grimm
  • 1987 : W imię przyjaźni (Le Solitaire) jako Stan Jalard
  • 1988 : Podróż rozpieszczonego dziecka (Itinéraire d'un enfant gâté) jako Sam Lion
  • 1992 : Obrońca (L'Inconnu dans la maison) jako Loursat
  • 1995 : Sto i jedna noc (Les Cent et une nuits) jako Profesor Bébel
  • 1995 : Nędznicy (Les Misérables) jako Henri Fortin/Jean Valjean/Roger Fortin
  • 1996 : Désiré jako Désiré
  • 1998 : Dziewczyna dla dwóch (Une chance sur deux) jako Léo Brassac
  • 1999 : Być może (Peut-être) jako Ako
  • 2000 : Moja krew (L'Aîné des Ferchaux) jako Paul Ferchaux
  • 2000 : Amazonka (Amazone) jako Edouard
  • 2000 : Aktorzy (Les Acteurs) jako on sam
  • 2009 : Un homme et son chien jako Charles

Literatura

  • Alexandre Grenier: Jean-Paul Belmondo, 1985.
  • Carlos Sotto Mayor: Jean-Paul. Mon homme de Rio, Flammarion, 2021.

Linki

  • Jean-Paul Belmondo w fr.wikipedia.org, online.

Przypisy

  1. Jean-Paul Belmondo: “80 piges, au fond de moi, je n’y crois pas” w Paris Match, 14 kwiecień 2013, online.
  2. "Hommage à Jean-Paul Belmondo : son cercueil bloqué dans un ascenseur aux Invalides" w Femme Actuelle, 15 wrzesień 2021.