Adolf von Hildebrand


Marées Adolf von Hildebrand groß
Adolf von Hildebrand (autor: Hans von Marées ok. 1868).
Źródło: Wikimedia Commons

Adolf Hildebrand, od 1903 Ritter von Hildebrand (ur. 6 października 1847 w Marburgu; zm. 18 stycznia 1921 w Monachium) – niemiecki rzeźbiarz i medalier. (wyznanie ewangelickie)



Genealogia

  • Ojciec : Bruno (1812–1878), ekonom;
  • Matka : Clementine z domu Guttentag (1817–79);
  • Ożenił się : we Florencji w 1877 roku z rozwiedzioną Irene Koppen (1846–1921), córką przemysłowca Gustava Schäuffelena w Heilbronnie i Auguste Syffer;
  • Dzieci : 2 synów (jeden adoptowany) i 5 córek.

Życiorys i twórczość

Pomnik Bismarcka w Bremie
Pomnik Bismarcka w Bremie.
Źródło: Wikimedia Commons

Po okresie gimnazjalnym w Bernie i Jenie (od 1861) i rocznej pracy jako modelarz Adolf von Hildebrand uczęszczał w latach 1864–66 do Królewskiej Szkoły Rzemiosła Artystycznego w Norymberdze kierowanej przez Augusta von Krelinga (1819–1876). W okresach letnich często przebywał w Monachium, gdzie w 1866 roku poznał rzeźbiarza Caspara Zumbuscha (1830–1915), którego uczniem był od 1866 do 1867 roku. W atelier Zumbuscha poznał w 1866 roku teoretyka sztuki Konrada Fiedlera (1841–1895) i malarza Hansa von Maréesa (1837–1887). W 1867 roku podróżował do Werony, Florencji i Rzymu. W 1869 roku razem z Fiedlerem i Marées wyjechał do Berlina, gdzie przez krótki czas pracował w atelier Rudolfa Siemeringa (1835–1905).

Od 1872 roku żył we Włoszech. W 1873 roku, w roku pierwszej wystawy jego prac w Wiedniu, pomagał Maréesowi w malowaniu Stacji Zoologicznej w Neapolu. Od 1874 roku mieszkał w klasztorze San Francesco di Paola koło Florencji. Dopiero w 1884 roku pojawił się ponownie w Niemczech, z okazji berlińskiej wystawy, dzięki której stał się sławny. W ogłoszonym konkursie w 1889 roku na pomnik cesarza Wilhelma I zdobył pierwsze miejsce, ale realizacja pracy spotkała się ze sprzeciwem cesarza Wilhelma II. Pierwsze wielkie zlecenie otrzymał w 1891 roku na fontannę Wittelsbachów w Monachium, którą ukończył w 1894 roku. Wykonanie tej pracy zapewniło mu powszechne uznanie i liczne zlecenia na pomniki, fontanny i popiersia. W latach 1898–1914 żył przemiennie we Florencji i Monachium, gdzie od 1897 roku posiadał dom według własnego projektu (Hildebrand-Haus).

Artystycznym wzorem w epoce wilhelmińskiej w Niemczech były antyczne rzeźby z brązu zgromadzone w muzeum w Neapolu, rzymskie fontanny i reliefy wczesnego renesansu florenckiego. W tej tradycji tworzył też Hildebrand. W marmurze brązie, gipsie, glinie, terakocie i wosku wykonywał popiersia, posągi, reliefy, nagrobki, grobowce i fontanny. Swoje teoretyczne poglądy na temat rzeźbiarstwa przedstawił w książce Problem formy w sztuce wizualnej (Das Problem der Form in der Bildenden Kunst, 1893).


Dzieła (wybór)

Wittelsbacherbrunnen Muenchen-1
Fontanna Wittelsbachów w Monachium.
Źródło: Wikimedia Commons
  • Filoktet, Nowa Pinakoteka w Monachium, 1886.
  • Fontanna Bismarcka w Jenie, 1894.
  • Fontanna Wittelsbachów w Monachium, 1895.
  • Grobowiec Hansa von Bülowa w Hamburgu, 1896.
  • Pomnik Brahmsa w Meiningen, 1899.
  • Nagrobek Heinricha von Herzogenberga w Nordfriedhof (Wiesbaden), 1901.
  • Fontanna Hubertusa w Monachium, 1907.
  • Pomnik Schillera w Norymberdze, 1909.
  • Pomnik Bismarcka w Bremie, 1910.
  • Fontanna Zygfryda w Wormacji, 1913.
  • Nagrobek księcia Karola Teodora Wittelsba w klasztorze Tegernsee, 1913.

Literatura

  • Werner Mittlmeier: Hildebrand, Adolf Ritter von w Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 9, Duncker & Humblot, Berlin 1972, ISBN 3-428-00190-7, s. 119.

Linki


1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)